Λαδάδικα

Οι Θεσσαλονικείς καλωσόρισαν και επιδοκίμασαν την πολυσυζητημένη αναβίωση των Λαδάδικων συχνάζοντας στα εστιατόρια και τα μπαρ που άνοιξαν μετά την αναμόρφωσή τους, που ολοκληρώθηκε γύρω στο 1996. Η περιοχή της αγοράς στο λιμάνι διατήρησε σε μεγάλο βαθμό τα χαρακτηριστικά της αρχικής της πολεοδομικής σχεδίασης και αρχιτεκτονικής. Ήταν από τα λίγα σημεία του κέντρου που γλίτωσαν από τη μεγάλη φωτιά του 1917. Ο βασικός αρχιτεκτονικός τύπος υιοθετήθηκε όταν η αγορά επανασχεδιάστηκε μετά τις πυρκαγιές του 1854 και του 1856 -και γι’ αυτό η διατήρησή της ήταν σημαντική, καθώς μας δείχνει πώς ήταν η αρχιτεκτονική του κέντρου πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά. Τα κτίρια στα Λαδάδικα είναι κατασκευασμένα από πέτρα, ή σκούρο τούβλο της Φλαμανδίας και ξύλο -κυρίως στις στέγες και στα κουφώματα.
Όπως γράφει ο καθηγητής αρχιτεκτονικής του Α.Π.Θ. Νικόλαος Κ. Μουτσόπουλος, μετά την αναμόρφωση και επανάχρηση «οι λίθινες τοιχοποιίες πλουμισμένες καθ’ ύψος με ζώνες τυπικών βησάλων της εποχής, με ανοίγματα στεγασμένα με χαμηλωμένα τόξα, με σποραδικά μαντεμένιες κολόνες που κατασκεύαζε τότε μια ιταλική κομπανία -όλα αυτά έχουν αφεθεί εμφανή. Στο εσωτερικό των μαγαζιών έχουν μείνει στη θέση τους μηχανές, ενσωματωμένες στο νέο διάκοσμο ή ως έργα γλυπτικής αλλόκοτα και φοβερά».